บทที่ 452 อยากอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงด้วยเหมือนกัน

ทว่าหวังเสวี่ยเฟยเป็นคนถือตัวและมีทิฐิสูง จึงไม่ยอมก้มหัวให้กับอาหารริมทางง่ายๆ แต่ทว่าคนกินสองคนข้างๆ ที่กำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อยนั้นช่างดูหอมเย้ายวนจนเธออดกลืนน้ำลายตามไม่ได้ หวังเสวี่ยเฟยคว้าตะเกียบขึ้นมา คีบหมูสามชั้นน้ำแดงขึ้นมาหนึ่งชิ้น หมูสามชั้นนั้นเด้งดึ๋งสู้ลิ้น เพียงแค่ยังไม่ทันเอาเข้าปาก ก็จินตนาการถึงรสชาติได้แล้ว หวังเสวี่ยเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้คิ้วจะยังคงขมวดมุ่นอยู่ แต่ก็ตัดสินใจส่งหมูสามชั้นเข้าปาก

เมื่อรสสัมผัสของหมูสามชั้นที่ละลายในปากแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก หวังเสวี่ยเฟยก็ถูกสยบลงอย่างราบคาบในทันที! เธอเคี้ยวหมูสามชั้นในปากคำโต มันแต่ไม่เลี่ยน เนื้อไม่กระด้าง สัมผัสเด้งดึ๋งทำให้เธอนึกถึงรสชาติในวัยเด็กขึ้นมาทันที ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ของอร่อยมักจะนำพาความรู้สึกมีความสุขมาให้เสมอ คิ้วของหวังเสวี่ยเฟยคลายออก และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นความชื่นชมที่มีต่อเจียงเทียนอย่างเต็มเปี่ยม

ซูฉิงเห็นสีหน้าของหวังเสวี่ยเฟยที่เปลี่ยนไป ก็พูดอย่างได้ใจ "อร่อยมากเลยใช่ไหมล่ะ!" หวังเสวี่ยเฟยไม่ตอบ แต่กลับก้มหน้าก้มตาตักข้าวผัดเข้าปากคำโตๆ รสชาติของข้าวผัดนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มลอง ไม่นึกเลยว่าข้าวผัดไข่บนโลกใบนี้จะทำออกมาได้อร่อยล้ำเลิศถึงเพียงนี้ หวังเสวี่ยเฟยเอาแต่ก้มหน้าก้มตากิน และใช้การกระทำของเธอเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่าง ซูฉิงหัวเราะจนตัวโยน "พี่เสวี่ยเฟย โดนตบหน้าเข้าเต็มๆ เลยนะเนี่ย!”

“ดูท่าเวยเวยจะพูดถูก ไม่มีใครต้านทานฝีมือเถ้าแก่เจียงได้จริงๆ”

“คราวก่อนพี่ลี่มาที่นี่ ก็โดนเถ้าแก่เจียงสยบไปเหมือนกัน!”