บทที่ 483 คนดีที่ใจกว้าง

มื้อนี้ทุกคนได้รำลึกความหลังกันมากมาย พี่หลี่เองก็เล่าถึงช่วงเวลาที่เธอเพิ่งเริ่มเป็นผู้จัดการศิลปิน ตอนที่ยังเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานและผู้ช่วยในกองถ่าย ทุกคนต่างก็มีความยากลำบากในแบบของตัวเอง และต่างก็เฝ้ารอคอยชีวิตที่ดีงามในอนาคต อาหารมื้อนี้สร้างความสุขให้กับทั้งเจ้าบ้านและแขกผู้มาเยือน

ก่อนกลับ พี่หลี่หันหลังแล้วควักเงินสองหมื่นหยวนออกมา แอบวางไว้ใต้เตาในครัวอย่างเงียบๆ คุณอาจางและคุณป้าจางกล่าวลากับพวกเจียงเทียนทีละคน "เวยเวย ดูแลตัวเองดีๆ นะ หลายปีมานี้ลำบากหนูแล้ว ขอบใจมากนะ อาแค่นี้ก็พอใจมากแล้ว”

“ครอบครัวที่เจอเรื่องลำบากแบบเรามีถมไป การที่เราได้เจอหนูเวยเวยก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว หนูเวยเวยไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกนะ อากับป้าหวังให้หนูโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ! ตกลงไหม?"

เย่เวยเวยรู้สึกจมูกแสบร้อนขึ้นมา เธอมองคุณอาจางและคุณป้าจางพร้อมพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วก้าวขึ้นรถตู้ไป เย่เวยเวยยังคงจมอยู่ในบรรยากาศแห่งความเศร้า เธอมองดูสองสามีภรรยาชราที่โบกมือให้เธออยู่นอกหน้าต่างรถด้วยความอาลัยอาวรณ์ พี่หลี่ปลอบใจเย่เวยเวย "เวยเวย ไม่เป็นไรหรอกนะ รอให้พวกเขากลับบ้านเกิด เราก็ยังช่วยเหลือพวกเขาได้อยู่นะ"

เจียงเทียนค้นพบว่าเย่เวยเวยยังมีอีกมุมหนึ่ง เธอไม่ใช่แค่ซูเปอร์สตาร์ที่เป็นกันเอง ชอบกินของอร่อย และร่าเริงแจ่มใสเท่านั้น แต่ยังเป็นหญิงสาวที่จิตใจดีงามและรู้จักทดแทนบุญคุณอีกด้วย ไม่เสียแรงเลยที่เขารับปากจะทำอาหารให้เธอกิน