บทที่ 486 ยังมีเงินรางวัลอีกด้วย

วัตถุดิบและเครื่องเคียงของเถ้าแก่แผงลอยหลายๆ ร้าน ถูกขนขึ้นรถบรรทุกคันใหญ่เรียบร้อยแล้ว อันไหนต้องเก็บรักษาความสดก็จัดการให้ดี อันไหนต้องแช่เย็นก็แช่เย็น หลังจากนั่งรถไปสามชั่วโมง ก็จะไปถึงหน้าประตูศูนย์กีฬาโอลิมปิกในเวลาเก้าโมงเช้า

เจียงเทียนกับหลินเฉินอยู่เก็บกวาดข้าวของเครื่องใช้จิปาถะอื่นๆ ต่อที่ตงกุ้ยหยวน ส่วนหลินหว่านชิงกลับไปที่บ้าน เพื่อฝากตั่วตั๋วไว้กับคุณป้าซ่ง

พอคุณป้าซ่งได้ยินว่าเจียงเทียนและหลินหว่านชิงต้องรีบเดินทางไปเมืองซูเฉิงอีกแล้ว ก็รับตั่วตั๋วมาอุ้มไว้ พร้อมบอกให้ทั้งสองคนวางใจ "พวกเธอวางใจเถอะ ตั่วตั๋วคุ้นเคยกับฉันมาตั้งนานแล้ว พวกเธอสองสามีภรรยาตั้งใจทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วง"

"คุณป้าซ่งคะ รบกวนคุณป้าอยู่เรื่อยเลย ฉันรู้สึกเกรงใจจริงๆ ค่ะ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าคุณป้าจะไม่ปฏิเสธนะคะ" หลินหว่านชิงเตรียมเงินสดปึกหนึ่งมอบให้คุณป้าซ่งตามที่เจียงเทียนบอก

เมื่อคุณป้าซ่งเห็นดังนั้น ก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วปฏิเสธทันที "เสี่ยวหลิน เธอทำแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ ที่ฉันช่วยพวกเธอ ก็เพราะพวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันมันเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างก่อนหน้านี้พวกเธอก็เคยช่วยฉันไว้ แค่ดูแลตั่วตั๋ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เธอจะเอาเงินมาดูถูกฉันเหรอ?"