บทที่ 538 เสียมารยาทแล้ว

เถ้าแก่เฉินประคองโร่วเจียหมัวที่หนักอึ้งและร้อนระอุเอาไว้ ยังไม่รีบเดินจากไป แต่ยืนอยู่ข้างๆ แผงของเจียงเทียน เพื่อพิจารณาสีสันของแป้งไป๋จี๋หมัวอย่างละเอียด

ย่างมาอย่างพิถีพิถันเลยล่ะ

เถ้าแก่เฉินเป็นคนเจียงเฉิงโดยกำเนิด เป็นคนใต้แท้ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความรู้เรื่องอาหารทางเหนือเลย

อย่างแป้งไป๋จี๋หมัวของเจียงเทียนชิ้นนี้ สามารถดึงกลิ่นหอมของข้าวสาลีออกมาได้ โดยไม่ทำให้เสียรสสัมผัสของแป้งไป๋จี๋หมัว ถือว่าหาได้ยากยิ่ง

"ขอลองดูหน่อยสิว่าจะกรอบนอกนุ่มในจริงไหม"