บทที่ 628 อาจารย์เจียง! เถ้าแก่เจียง! เทพเจียง!

ผู้เข้าแข่งขันอีก 99 คนในรายการ เจียงเทียนไม่รู้จักเลยแม้แต่คนเดียว! เขาเอาแต่ยุ่งอยู่กับการขายข้าวผัดหาเงิน จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องพวกนี้กันล่ะ? ปิดแฟ้มเอกสาร แล้วโยนมันกลับไปบนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่ใส่ใจ ถ้าเป็นคนขายของข้างถนนทั่วไป เมื่อได้เห็นรายชื่อที่เรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างเทพเจ้าแบบนี้ คงขาสั่นพับๆ จนรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบที่มาเป็นเหยื่อให้เขาเชือดแน่ๆ แต่เจียงเทียนไม่มีความกังวลใดๆ เลย เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังเมืองหางเฉิงที่แสนคึกคักเบื้องล่าง คู่แข่งเก่งงั้นเหรอ? แล้วไงล่ะ? นั่นมันสำหรับคนธรรมดาทั่วไปต่างหาก เขาลูบมือตัวเอง มุมปากยกยิ้มอย่างเรียบเฉย เขามีระบบที่เป็นอาวุธสังหารชิ้นใหญ่ แถมยังมีดวงตาเทพเจ้าแห่งการทำอาหารที่สามารถมองทะลุเนื้อแท้ของวัตถุดิบทุกอย่างได้ นี่ไม่ใช่แค่โปรแกรมโกง แต่มันคือการข่มขวัญด้วยระดับชั้นที่เหนือกว่า ต่อหน้าฝีมือที่แท้จริงระดับนี้ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าเชฟระดับบริหาร หรือผู้สืบทอดมรดกทางวัฒนธรรม ก็ไม่เห็นต้องกลัวใครเลยสักคน!

"จะเทพเจ้าองค์ไหนก็เชิญเถอะ" เจียงเทียนบิดขี้เกียจ แล้วหมุนตัวเดินไปทางห้องนอน เตรียมพร้อมพักผ่อนเอาแรง "น้ำมาก็เอาดินกั้น ทหารมาก็เอาแม่ทัพรับ!"

นอกหน้าต่างแสงนีออนกะพริบไหว แสงไฟจากสองฝั่งแม่น้ำสะท้อนลงบนผิวน้ำ เกิดเป็นสีสันระยิบระยับชวนมอง "วิวสวยดีนะ ส่งให้ลูกกับเมียดูก็ดีเหมือนกัน" เจียงเทียนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดรูปโปรไฟล์ที่ปักหมุดไว้ แล้วกดโทรวิดีโอคอล "ตู๊ด......ตู๊ด......" เสียงดังสองครั้ง สายก็ถูกกดรับ หน้าจอมีการสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าที่อ่อนหวานและน่าหลงใหลของหลินหว่านชิงก็ปรากฏขึ้น เบื้องหลังมีเสียงจอแจของประกาศห้างสรรพสินค้าเกี่ยวกับโปรโมชั่นลดราคาสินค้า ชัดเจนว่าเธอไม่ได้อยู่ที่บ้าน

"ที่รัก! ถึงโรงแรมแล้วเหรอคะ?" หลินหว่านชิงดูเหมือนกำลังเข็นรถเข็นอยู่ เธอวางโทรศัพท์ไว้ที่ที่จับรถเข็น แล้วยิ้มหวานให้กับกล้อง "ถึงแล้วครับ เพิ่งดูข้อมูลผู้เข้าแข่งขันเสร็จ" เจียงเทียนยิ้มแล้วสลับกล้องเป็นกล้องหลัง กวาดให้เห็นวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง "ดูสิ นี่คือเมืองหางเฉิง สวยไหมครับ? รู้งี้คราวที่แล้วเรามากันก็น่าจะพักโรงแรมนี้เนอะ”

“ว้าว......สวยจังเลยค่ะ" หลินหว่านชิงอุทาน "จริงด้วยค่ะ แต่ว่าที่พวกเราพักคราวที่แล้วก็สวยเหมือนกันนะ"