บทที่ 647 หมูผัดพริก!

ฉินเจิงเป็นพวกชอบกินอาหารรสจัดอยู่แล้ว เซี่ยงจี๊เมื่อกี้ยังไม่ทันตกถึงกระเพาะ ตอนนี้เขากำลังเจริญอาหารสุดๆ เขาคีบกึ๋นไก่ที่ผสมกับหัวไชเท้าดองหั่นเต๋าชิ้นหนึ่งเข้าปาก "กรุบ" ความกรอบของกึ๋นไก่ผสมผสานกับความกรุบกรับของหัวไชเท้าดอง บวกกับการกระตุ้นอย่างรุนแรงของพริกดอง ระเบิดซ่านในโพรงปากของเขาทันที "อืม!" ฉินเจิงตาเป็นประกาย ความเปรี้ยวสะใจนั้นทำให้เขาถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมา เขาอดไม่ได้ที่จะคีบตับไก่อีกชิ้น พอกินเสร็จ ก็หันไปกวักมือเรียกทีมงานข้างสนามทันที โดยไม่มีมาดของจักรพรรดิภาพยนตร์เลยสักนิด: "เอ่อ ทีมงานครับ รบกวนขอข้าวสวยถ้วยเล็กๆ ให้ผมหน่อย! ไม่ต้องเยอะ แค่คำเดียวก็พอ!" ฉินเจิงชี้ไปที่อาหารจานนั้น เอ่ยชมไม่ขาดปากใส่กล้อง แสดงออกว่าชอบมาก: "สุดยอด! รสชาตินี้สุดยอดมาก! กินแต่กับข้าวอาจจะเค็มไปนิด แต่นี่คือตัวทำลายล้างข้าวสวยชัดๆ! ผมต้องกินคู่กับข้าวถึงจะเป็นการให้เกียรติอาหารจานนี้!" คอมเมนต์ฮากันตรึม พิมพ์รัวๆ ว่า "จักรพรรดิภาพยนตร์มากินข้าวฟรีของแท้"

ทว่า เย่วี๋เวยที่อยู่ข้างๆ กลับมีท่าทีที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอมองดูเครื่องในที่หั่นมาแบบหยาบๆ ในจาน และชั้นน้ำมันหนาเตอะที่ลอยฟ่องอยู่ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ด้วยความมีมารยาทและความรับผิดชอบ เธอจึงคีบไส้ไก่ชิ้นเล็กๆ ขึ้นมา แล้วค่อยๆ ใส่เข้าปากอย่างระมัดระวัง เคี้ยวไปได้แค่สองคำ สีหน้าของเย่วี๋เวยก็เปลี่ยนไป กลิ่นคาวเฉพาะตัวของเครื่องในที่ถึงแม้จะถูกพริกกลบไว้แต่ก็ยังคงอยู่ ผสมผสานกับรสชาติผงชูรสที่มากเกินไป ทำให้เธอรู้สึกระคายคอ เธอฝืนกลืนมันลงไปโดยไม่อ้วกออกมา จากนั้นก็รีบยกน้ำเลมอนข้างๆ ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ เมื่อต้องเผชิญกับสายตาอันคาดหวังของเชฟอาหารหูหนานท่านนี้ เย่วี๋เวยแสดงออกว่าไม่ชอบ เธอส่ายหน้าอย่างตรงไปตรงมา: "ขอโทษนะคะ สำหรับฉัน รสชาตินี้มันฉุนเกินไปค่ะ”

“อีกอย่าง..." เย่วี๋เวยชี้ไปที่ก้นจาน "น้ำมันเยอะเกินไปจนกลบความสดใหม่ของวัตถุดิบไปหมด กินเข้าไปแล้วรู้สึกแค่ความเผ็ดกับความเปรี้ยว สัมผัสไม่ได้ถึงรสสัมผัสเดิมของเครื่องในไก่เลย มีแต่ความรู้สึก... เลี่ยนๆ ขุ่นๆ ค่ะ" คำวิจารณ์ของทั้งสองคน แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

"เอาล่ะ ขอเชิญกรรมการทั้งสองท่านชูป้ายครับ!" พิธีกรเหออันตะโกนบอก ทั้งงานกลั้นหายใจ "พรึ่บ!" ฉินเจิงยังคงมีสีหน้าพึงพอใจ ชูป้ายผ่านเข้ารอบสีเขียวขึ้นมา "พรึ่บ!" ส่วนเย่วี๋เวย กลับมีสีหน้าแน่วแน่ ชูป้ายตกรอบสีแดง ในตอนที่ชูป้าย ฉินเจิงให้ผ่านเข้ารอบ เย่วี๋เวยให้ตกรอบ "แดงหนึ่งเขียวหนึ่ง! ความเห็นไม่ตรงกันครับ!" เสียงของเหออันสูงขึ้นแปดระดับในพริบตา แฝงไปด้วยความตึงเครียด: "ตามกติกา! เมนูเครื่องในไก่ผัดเปรี้ยวเผ็ดจานนี้ จะเข้าสู่ขั้นตอนการตัดสินที่เข้มงวดขึ้นของกรรมการผู้เชี่ยวชาญครับ!”

“ในบรรดาปรมาจารย์ทั้งสามท่านนี้ ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 042 ต้องได้รับป้ายผ่านเข้ารอบอย่างน้อยสองป้าย ถึงจะผ่านด่านไปได้! มิฉะนั้น จะถูกคัดออกทันทีครับ!" เมื่อได้ยินผลลัพธ์นี้ รอยยิ้มของเชฟอาหารหูหนานที่เพิ่งจะตื่นเต้นดีใจเมื่อครู่ ก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที