บทที่ 655 อยากเรียนเดี๋ยวฉันสอนให้

ในตอนนั้นเอง กลุ่มคนที่เดิมทีล้อมรอบประจบประแจงเจียงเทียน จู่ๆ ก็เหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียง เสียงเงียบลงไปในทันที

ตามมาด้วยฝูงชนที่แหวกออกเป็นสองข้างโดยอัตโนมัติ เพื่อเปิดทางให้

ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่ง ในมือถือแก้วกาแฟที่ยังดื่มไม่หมด ก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้ามา

ลู่หมิงนั่นเอง

ในเวลานี้ บนใบหน้าของเขาไม่เหลือเค้าความอิจฉาริษยาและบิดเบี้ยวเหมือนตอนอยู่หลังเวทีเมื่อครู่อีกแล้ว สิ่งที่มาแทนที่คือรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ