บทที่ 739 ถึงบ้านแล้ว

เดินทางกลับเจียงเฉิงตลอดทาง

เมื่อรถแล่นเข้าสู่หมู่บ้าน ในที่สุดหัวใจของเจียงเทียนก็รู้สึกโล่งอกเสียที

นอกหน้าต่าง ยังคงเป็นตึกรามบ้านช่องที่คุ้นเคย พื้นที่สีเขียวที่คุ้นเคย และถนนในหมู่บ้านที่คุ้นเคย

ทว่าของที่เห็นจนชินตาในวันธรรมดาเหล่านี้ ในวินาทีนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูเจริญตาไปเสียหมด

คนขับจอดรถ