บทที่ 1,010 ใจคอ

คนที่ว่างเปล่ามานานแสนนาน เมื่อหาบางอย่างทำได้แล้ว ก็ย่อมไม่ปรารถนาจะปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว

โจวหยวนย่อมเข้าใจความรู้สึกเช่นนั้นดี ในสนามรบมีหลายครั้งที่เขามืดแปดด้าน แต่ทันทีที่พบร่องรอยหนทาง เขาจะตื่นเต้นจนรีบลงมือทำทันที

ในยามนี้เขาไม่ได้รีบร้อนเดินออกจากเรือนของหนิงเยว่ แต่กลับยืนมองสมุนไพรที่นางปลูกและตากไว้รอบๆ สิ่งเหล่านี้คือบันทึกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการดำเนินชีวิตของนาง

นางช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก มุมานะทำในส่วนของตนเอง และไม่เคยลืมปณิธานดั้งเดิมเพียงเพราะฐานะที่สูงส่งขึ้น นางยังคงรักษากระพี้เดิมของตนเองไว้ไม่เปลี่ยน

ในขณะเดียวกัน นางก็ไม่ได้เสวยสุขกับชีวิตเพียงอย่างเดียว แต่กลับมีความมุ่งมั่นที่จะก้าวหน้า