บทที่ 1017 เข้าใจแต่ไม่เห็นด้วย

หน้าประตูตำหนักจื่อเวยกง เสี่ยวจวงสะพายดาบยักษ์ยืนตระหง่านอย่างเงียบสงบ ใบหน้ายังคงราบเรียบไร้อารมณ์เช่นเดิม

โจวหยวนถูมือไปมาพลางปั้นหน้ายิ้มเอ่ยว่า "อาจารย์เสี่ยวจวง ท่านเป็นถึงยอดฝีมือระดับนี้ ไฉนจึงมามายืนเฝ้าประตูเล่า รีบไปพักผ่อนเถิด"

เสี่ยวจวงปรายตามองเขาแล้วเอ่ยเรียบๆ "ฝ่าบาททรงพระอารมณ์ไม่ดี ไม่ประสงค์จะพบผู้ใด"

โจวหยวนกล่าว "ไม่ประสงค์จะพบผู้อื่นนั้นเข้าใจได้ แต่ข้า..."

เสี่ยวจวงเอ่ยเสียงแผ่ว "มีรับสั่งกำชับมาโดยเฉพาะ โดยเฉพาะท่าน... ไม่พบ"