บทที่ 1023 ถูกผิดดีชั่ว

ความกดดันน่ะย่อมต้องมีแน่นอน ไม่ว่าใครเมื่อต้องมาเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ก็ยากที่จะไม่หวาดหวั่น ภายในโถงใหญ่ ฮูหยินทั้งสามคนต่างสวมชุดตราตั้งขุนนางสวมมงกุฎหงส์ และผ้าคลุมไหล่ประดับอัญมณีนั่งเรียงแถวกันอย่างสง่าผ่าเผยอยู่เบื้องบน ส่วนองค์หญิงชิ่นสุ่ยและองค์หญิงปี้สุ่ยต่างนั่งอยู่ทั้งสองข้าง สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง เบื้องล่างมีจื่อหยวน ชิงหยวน โม่เซียง และบรรดาสาวใช้ยืนสำรวมกันอย่างเป็นระเบียบ รอบด้านจุดตะเกียงสว่างไสวเสียจนโจวหยวนรู้สึกแสบตา วินาทีที่ก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ เขาขอยอมรับเลยว่า ขาของเขากำลังสั่นพั่บๆ

"โอ้ ท่านอ๋อง กลับบ้านแล้วหรือเจ้าคะ?" ชวีหลิงเริ่มเปิดฉากโจมตีเป็นคนแรก นางวางท่าสง่างามพลางเอ่ยว่า "กลับบ้านทำไมไม่แจ้งล่วงหน้าล่ะเจ้าคะ พวกบ่าวจะได้คอยปรนนิบัติรินน้ำส่งชา ถอดรองเท้าหรือนวดไหล่ให้ท่านอย่างไรเล่า"

โจวหยวนไอแห้งๆ สองที เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาย่อมมีวิธีรับมือ เขาหันไปมองหนิงเยว่ทันทีแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม "หนิงเยว่ยอดรัก เจ้าเหนื่อยไหม? พี่ใหญ่มีเรื่องในใจอยากจะคุยกับเจ้าเพียงลำพัง"

เซวียหนิงเยว่ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที นางเหลือบมองคนรอบข้างอย่างลำบากใจ แต่ก็ยังกระซิบเสียงเบา "พี่โจว พวกเราไม่ได้คุยเรื่องในใจกันนานแล้ว หนิงเยว่เองก็อยากจะ..."

"น้องหนิงเยว่!" ชวีหลิงร้อนรนขึ้นมาทันที "เมื่อกี้ยังตกลงกันไว้ดิบดี ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนใจง่ายแบบนี้ล่ะ!"