บทที่ 1025 ตะเกียง

"เมื่อใดก็ตามที่ม่านรัตติกาลมาเยือน ไนติงเกลจะถือตะเกียงพายุ เดินไปตามเส้นทางที่ขรุขระมุ่งหน้าไปยังค่ายพักต่างๆ เพื่อตรวจตราดูอาการคนไข้ในทุกห้องพัก"

"ทุกคนที่ทนทุกข์ทรมานจากบาดแผลและโรคร้ายล้วนได้รับความดูแลและเอาใจใส่จากนาง เมื่อนางมาปรากฏตัว ผู้คนต่างยื้อแย่งกันเข้าไปจุมพิตเงาของนางที่ทอดลงบนผนัง พวกเขาขนานนามนางด้วยความเคารพว่า ‘สตรีผู้ถือตะเกียง’"

นี่เป็นเพียงเรื่องราวเรียบง่าย ทว่าหลังจากเซวียหนิงเยว่ฟังจบ นางกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

นางเงยหน้าขึ้นมองโจวหยวนแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงสู่ความเงียบงัน

มุมปากค่อยๆ หยักโค้งขึ้น นางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "พี่โจว เรื่องนี้ช่างงดงามเหลือเกิน งดงามจนแทบจะหยุดหายใจ"