บทที่ 1034 ปณิธาน

ยามนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ แสงอาทิตย์อัสดงแดงฉานราวกับโลหิต สาดทับลงบนเมืองจิงตูจนดูเปี่ยมไปด้วยความเศร้าสร้อย

ระหว่างทางกลับถึงบ้าน สยงคั่วไห่เดินเข้าโถงใหญ่ก็เริ่มอาละวาดฟาดหัวฟาดหาง เขวี้ยงปลาข้าวของจนเละเทะไปกองหนึ่ง ก่อนจะยืนหอบหายใจอยู่ที่เดิม

ฮูหยินสยงมองดูความวุ่นวายเต็มพื้น อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย "เกิดอะไรขึ้นกับท่านกันเนี่ย หลายปีมานี้ไม่เคยโกรธจัดขนาดนี้เลย มีใครมาล้วงคอขยับเหงือกท่านหรือไง?"

สยงคั่วไห่ส่ายหน้า กัดฟันกรอด "พวกเขามันบ้าไปหมดแล้ว! โจวหยวนก็บ้า! แม้แต่เจ้าเด็กซ่งอู่นั่นก็พลอยบ้าตามไปด้วย!"

"เห็นชัดๆ ว่าการทำสงครามมันไม่สมเหตุสมผล แต่กลับดึงดันจะรบ ดื้อแพ่งจะรบ ทุ่มเททรัพย์สินทั้งหมดที่มีออกไปรบ หากเกิดรบแพ้ขึ้นมา ความทุ่มเทตลอดหลายปีมานี้คงสูญเปล่าไปหมด"