บทที่ 104 ยัยน้องเขี้ยวเสือผู้ไร้พิษสง?

"สร้างจิตวิญญาณเพื่อฟ้าดิน สร้างชีวิตเพื่อราษฎร สืบสานสุดยอดวิชาเพื่อปราชญ์ในอดีต สร้างสันติสุขเพื่อหมื่นยุคสมัย" สี่ประโยคแห่งเหิงชู ช่างดังก้องกังวานและสั่นสะเทือนจิตใจเหลือเกิน

เสิ่นเฉียวซานตัวสั่นเทา น้ำตานองหน้า ถึงกับคุกเข่าลงต่อหน้ารูปวาดในห้องโถง ส่งเสียงร่ำไห้ นั่นคือรูปวาดของขงจื๊อ ปราชญ์ผู้เป็นที่เคารพสักการะของเหล่าบัณฑิตทุกคน "หลายสิบปีมานี้ ที่ข้าร่ำเรียน ที่ข้าสั่งสอนลูกศิษย์ กลับกลายเป็นเรื่องว่างเปล่า ศิษย์ผู้นี้ทำผิดต่อคำสอนของปราชญ์ ไร้ที่ยืนในแผ่นดินแล้ว!"

เสิ่นเฉียวซานเป็นคนแบบไหน? เขาไม่ได้เป็นคนสมถะขนาดนั้น แม้จะไม่ได้มุ่งหาชื่อเสียงจอมปลอม แต่เขาก็ยังไขว่คว้าลาภยศสรรเสริญ ต้องการการยอมรับนับถือจากผู้อื่น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นผู้ที่เคารพเลื่อมใสในขงจื๊ออย่างแท้จริง เป็นผู้ศรัทธาในวิถีแห่งปราชญ์อย่างสุดหัวใจ ดังนั้นเมื่อได้ยินสี่ประโยคแห่งเหิงชู เขาจึงไม่คิดโต้แย้งโจวหยวนอีกต่อไป แต่เริ่มสำนึกผิดและทบทวนตัวเอง

โจวหยวนถามต่อ "ท่านอาจารย์ปู่มีความรู้กว้างขวาง เคยได้สร้างจิตวิญญาณเพื่อฟ้าดินหรือไม่? เคยได้สร้างชีวิตเพื่อราษฎรหรือไม่?"

"ต้าจิ้นในตอนนี้อันตรายราวกับไข่ที่วางซ้อนกัน แผ่นดินกำลังจะล่มสลาย ทิศเหนือมีตาด ภาคกลางมีโจร ทิศใต้มีชนกลุ่มน้อย"