บทที่ 1042 เคียงบ่าเคียงไหล่

โจวหยวนมิได้กลับบ้าน ทว่าอยู่เป็นเพื่อนพวกชิ่นสุ่ยจนถึงวันถัดมา จากนั้นจึงมุ่งหน้าเข้าวังทันที เขาขี้เกียจจะเข้าประชุมเช้า ขี้เกียจจะฟังขุนนางฝ่ายบุ๋นเหล่านั้นส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ จึงตรงดิ่งไปยังตำหนักจื่อเวยกง

จนกระทั่งยามเที่ยง ศิษย์พี่ใหญ่ถึงได้กลับมาจากท้องพระโรงด้วยความเหนื่อยหอบ นางนั่งลงบนเก้าอี้พลางหอบหายใจ ดื่มชาไปอึกใหญ่ก่อนจะตะโกนลั่น "ไอ้พวกตาแก่หัวรั้นพวกนั้น วันหน้าข้าต้องจัดการไล่พวกมันออกไปให้หมด วันๆ เอาแต่พูดเรื่องขี้ผงน่ารำคาญเป็นที่สุด"

โจวหยวนรินชาเติมให้จนเต็มถ้วยแล้วส่งให้พลางว่า "การเปลี่ยนแปลงของต้าจิ้นเพิ่งจะเริ่มขึ้นไม่กี่ปีมานี้เอง ทว่าความคิดของพวกเขานั้นฝังรากลึกไปนานแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ในเวลาอันสั้น"

กวานเมี่ยวซ่านแค่นเสียงฮึ "ข้าก็แค่ยุ่งเกินไปจนไม่มีแก่ใจจะไปวางแผนเล่นงานพวกมัน รอให้ข้าปลีกตัวได้ก่อนเถอะ ข้าจะจัดการให้ตาแก่พวกนี้ร้องจ๊ากกันถ้วนหน้า" พูดจบ นางสูดลมหายใจลึกแล้วถามว่า "จะออกศึกแล้วรึ?"

โจวหยวนกล่าว "เกือบพร้อมแล้วล่ะ อีกสามวันจะออกเดินทาง เพราะข้ารู้สึกว่าหวงไท่จี๋จะดำเนินตามที่ข้าคาดการณ์ไว้ เขาจะเลือกการเสียสละ”