บทที่ 1044 ความอบอุ่นก่อนจากลา

ในที่สุดกำหนดการออกศึกก็ได้รับการยืนยัน เป็นวันมะรืนนี้ หรือก็คือวันที่สิบแปดเดือนหก โจวหยวนไม่รู้ว่านั่นเป็นฤกษ์งามยามดีหรือไม่ ทว่ามันไม่สำคัญอีกต่อไป เมื่อคลำทางถึงแนวโน้มของสงครามได้แล้ว ก็ถึงเวลาต้องส่งทัพออกไป สิ่งที่ควรเตรียมก็เตรียมพร้อมแล้ว สิ่งที่ควรคิดก็คิดทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว เหลือเพียงการบอกลา ในวันที่สิบเจ็ดเดือนหก โจวหยวนตั้งใจสั่งให้จื่อหยวนเตรียมงานเลี้ยง ก่อนจากไปจำเป็นต้องกินให้อิ่มหนำสำราญเสียก่อน "ไปเรียกชิ่นสุ่ยและปี้สุ่ยมาเถอะ อ้อ แล้วก็ฮูหยินสยงด้วยนะ”

“เหล่าสยงไม่อยู่แล้ว ในฐานะพี่น้อง จะไม่ดูแลพี่สะใภ้ให้ดีได้อย่างไร"

สาวน้อยจื่อหยวนชอบความคึกคักเป็นที่สุด พอได้ยินเช่นนี้ก็ดีใจกว่าอะไรทั้งหมด กระโดดโลดเต้นรับคำ "ได้เลยค่ะคุณชาย วางใจได้เลย มอบหมายให้ข้าจัดการเอง" นางตบหน้าอกตัวเองพลางยิ้มแฉ่ง "ฮูหยินหนิงเยว่กับฮูหยินชวีหลิงไปแล้ว ที่นี่ก็ไม่ได้คึกคักแบบนี้มานานแล้วล่ะค่ะ" โจวหยวนจ้องมองที่หน้าอกของนางด้วยความตกตะลึง "สมแล้วที่เป็นสาวเต็มตัววัยยี่สิบ คุณชายไม่ทันสังเกตเลยว่าเจ้าช่างมีจิตใจที่กว้างขวางปานนี้" เมื่อเทียบกับเรือนร่างสูงโปร่งของชิงหยวนแล้ว จื่อหยวนเห็นได้ชัดว่ามีน้ำมีนวลกว่าเล็กน้อย

"เมื่อวานเพิ่งจะกินจนอิ่มหนำไปแท้ๆ ตอนนี้ยังจะมาจงใจพูดจาแบบนี้อีก" จื่อหยวนทำปากยื่น "ไม่คุยกับคุณชายแล้ว ไปดีกว่า" นางเดินอย่างเบิกบานใจมุ่งหน้าไปยังห้องครัว เมื่อมองตามแผ่นหลังของนาง โจวหยวนก็อดรำพึงไม่ได้ จื่อหยวนไม่ใช่เด็กสาวที่เอะอะก็หน้าแดงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว คำหยอกเย้าเพียงแค่นี้นางรับมือได้สบายมาก

วันนี้เป็นวันที่ตั้งใจอุทิศให้กับครอบครัว เขาพูดคุยกับเจียนเจียพลางหยอกล้อกับเสี่ยวเหวินซิน เด็กหญิงวัยสองขวบช่างว่านอนสอนง่าย เพิ่งเริ่มหัดพูดเป็นประโยคสั้นๆ น้ำเสียงไร้เดียงสาน่ารักน่าชังจนใครเห็นก็ต้องหลงรัก "ท่านพ่อ... อุ้ม... อุ้มหน่อย..." นางเตาะแตะกางแขนเล็กๆ ออกมา ทำเอาหัวใจของโจวหยวนแทบละลาย โจวหยวนรีบอุ้มนางขึ้นมา หัวเราะร่าบอก "เสี่ยวเหวินซินช่างน่ารักจริงๆ ลูกรักที่ข้าให้กำเนิดมานี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" จ้าวเจียนเจียค้อนขวับอย่างเหลืออด "พูดคุยกับลูกให้มันจริงใจหน่อยได้ไหม ดูท่านสิพยายามหาเรื่องคุยซะขนาดนั้น ลูกสาวเราโตขึ้นมาต้องไม่ชอบผู้ชายที่ไม่รู้จักโรแมนติกแบบท่านแน่ๆ"