บทที่ 1059 ยืมเงิน

ท่วงทำนองของงิ้วคุนฉวี่นั้นสง่างามดั่งบทกวี การขับร้องมีความอ่อนช้อย การแสดงล้วนละเอียดอ่อน จังหวะ "จงโจวยวิ่น" อันเป็นเอกลักษณ์มักจะช่วยผ่อนคลายอารมณ์ของผู้คนได้เสมอ

ชวีโซ่วหยวนพำนักอยู่ในเมืองจิงตูมานานหลายปี ในตอนนั้นเขาชื่นชอบงิ้วปักกิ่ง ทว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้กลับปันใจมารักงิ้วคุนฉวี่มากขึ้น เมื่อเทียบกันแล้ว แม้งิ้วคุนฉวี่จะไม่ดูยิ่งใหญ่อลังการเท่า ทว่ากลับเหมาะสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจหลังมื้ออาหารของเขายิ่งนัก

ครั้นจบการแสดงไปหลายเพลง นักแสดงต่างก้มตัวขอบคุณผู้ชม ชวีโซ่วหยวนก็นั่งสัปหงกเคลิ้มหลับไป

ทว่าในตอนนั้นเอง พ่อบ้านก็ค่อยๆ เดินมาเบื้องหลังแล้วกระซิบเบาๆ "ท่านเจ้าคุณขอรับ ใต้เท้าจ้าวเฉิง เสนาบดีกรมพาณิชย์มาขอเข้าพบขอรับ"

ชวีโซ่วหยวนลืมตาโพลงทันที เขาสปริงตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ รีบเอ่ยลี้ภัย "บอกไปว่าข้าไม่อยู่! บอกว่าข้าไปเยี่ยมเพื่อน! ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่!"