บทที่ 107 คาดคั้น

ไร้ซึ่งความลังเล ไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว หัวหน้าจวงนำทัพยอดฝีมือจากสำนักฝ่ายใน นั่งรถม้าสี่คัน มุ่งตรงไปยังวัดหลิงอิ่นอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อต้องแข่งกับเวลา ก็ไม่ต้องสนใจพิธีรีตอง บรรดานางในฝ่ายบู๊สวมชุดรัดกุม ถือดาบยาว สีหน้าเคร่งเครียด แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ยามพลบค่ำ ตะวันลับฟ้า แสงสุดท้ายแดงฉานราวกับเลือด

เมื่อมาถึงวัดหลิงอิ่น ฟ้าก็มืดสนิท ประตูวัดปิดลงแล้ว มีเพียงเสียงสวดมนต์แว่วออกมาแผ่วเบา

ในฐานะอารามเก่าแก่ วัดหลิงอิ่นสร้างอิงแอบขุนเขา อาคารลดหลั่นกันขึ้นไปเป็นชั้นๆ ที่นี่มีองค์เจ้าแม่กวนอิมที่ใหญ่ที่สุด มีพระสงฆ์จำวัดหลายร้อยรูป ควันธูปไม่เคยจางหาย ผู้คนหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย