บทที่ 1117 อชาตอาชาฝ่าวงล้อม เสียงศัสตราวุธกัมปนาท

กัมซู ค่ายเหลียงโจวเว่ย ก่อนรุ่งสาง

คบไฟนับไม่ถ้วนจุดประกายแสงสว่างไสวไปทั่วเมืองโบราณแห่งแดนพายัพ ราษฎรต่างพากันอพยพออกไปจนสิ้น เหลือเพียงเหล่าไพร่พลหนาตาที่รวบรวมกำลังอยู่ตามตรอกซอกซอยต่างๆ ผ่านการปะทะกันมาหลายระลอก ทว่ายังมิอาจตัดสินผลแพ้ชนะได้

หม่าซิ่นฉางเอ่ยเสียงเย็น "คนสองหมื่นกว่านายคิดจะดื้อรั้นต่อต้านไปก็ไร้ความหมาย ในเมืองนี้มิมีชัยภูมิเทียมฟ้า พวกเรามีคนเจ็ดหมื่นกว่านาย ย่อมสังหารพวกมันได้ตามใจชอบ”

“ทว่าการทำศึกนั้น ต้องมีชั้นเชิง!"

เขามองไปรอบกายพลางเอ่ยเสียงหนัก "ศัตรูยึดครองเขตอู่เวยฟาง ปิดกั้นทางเข้าออกทุกถนนหนทาง บนหลังคายังมีพลธนูซุ่มอยู่ พวกเราจะบุ่มบามเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้รึ?”