บทที่ 1119 กระบี่คมกล้าผ่านการลับคม

รุ่งอรุณ แสงอาทิตย์ยามเช้าร้อนแรงดั่งไฟ บนผืนแผ่นดินก็คุกรุ่นด้วยเปลวเพลิง ค่ายเหลียงโจวเว่ยมิได้มีเพียงกองเพลิง ทว่ายังมีเพลิงโทสะที่โหมกระหน่ำ

คนสองหมื่นนาย ในที่สุดก็รอจนถึงโอกาสอันหาได้ยากยิ่งในรอบพันปี ในยามที่ศัตรูเหนื่อยล้าถึงขีดสุด อ่อนแรงที่สุด และไร้การป้องกันที่สุด พวกเขาจึงบุกสังหารเข้าไปจากด้านหลังอย่างดุดัน ประดุจฝูงหมาป่าผู้หิวโหยกระโจนเข้าสู่ฝูงแกะที่เจ็บป่วย จำนวนคนมิใช่ตัวตัดสินผลแพ้ชนะอีกต่อไป

หากมองจากเบื้องบนจะเห็นได้ว่ากองกำลังของสวีต้าเซิ่งนั้นเปรียบเสมือนลมพายุที่กวาดใบไม้ร่วง สังหารทัพตระกูลหม่าจนระเนระนาด ต้องล่าถอยไปอย่างมิหยุดยั้ง เสียงคำรามนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วฟ้าดิน

“ได้ยินหรือไม่! ได้ยินหรือไม่!” สยงคั่วไห่อดมิได้ที่จะแผดร้องลั่น “ซ่งอู่! เจ้าหนูเจ้าได้ยินหรือไม่! ทัพเสริม! พวกเรามีทัพเสริมมาช่วยแล้ว!”

“ท่านผู้บัญชาการโจวหยวนช่างวางแผนได้แยบคายนัก! ทัพเสริมบุกมาแล้ว! ทัพตระกูลหม่าถูกขนาบข้างหน้าหลัง พวกมันจบสิ้นแล้ว!”