บทที่ 1122 ปราการธรรมชาติด่านสุดท้าย

สวมเสื้อคลุมตัวหนา ถือไม้เท้า เดินวางท่ากร่างออกไปตรวจตราการป้องกันเชิงเทินกำแพงเมือง เหล่านักรบเดินสวนกันไปมา คอยขนย้ายหินยักษ์ ศัสตราวุธ และน้ำมันตังอิ๊ว ซึ่งเป็นยุทโธปกรณ์รักษาเมือง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ฉูเฟยฟั่นเล็งเห็นทหารนายหนึ่ง จึงใช้ไม้เท้าจิ้มออกไปโดยตรงพลางถลึงตาใส่ “เจ้าลูกสุนัข ยืนอยู่ก็ยังหลับได้ หัวหน้าหมู่ของเจ้าคือใคร!” ทหารนายนั้นรีบยืนตัวตรง มิกล้าแม้แต่จะเอ่ยคำตอบใด ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกเขาต่างคุ้นชินกับความโอหังเอาแต่ใจของเจ้าคนพิการผู้นี้เสียแล้ว

เคยมีคนไปร้องเรียนว่าฉูเฟยฟั่นมิมีเหตุผล เที่ยวไล่ทุบตีผู้คน ทว่าผลลัพธ์คือคนผู้นั้นกลับถูกฉูเฟยฟั่นทุบตีซ้ำอีกรอบ ครั้งหนึ่งอู่ติ้งจงเห็นแล้วทนมิไหว จึงอดมิได้ที่จะเอ่ยว่า “ข้าบอกเจ้าแซ่ฉู เจ้าช่วยเพลาๆ ลงหน่อยได้หรือไม่? อย่าได้เข้ามาก้าวก่ายการป้องกันของเมืองเสิ่นโจวเลย”

“เจ้าบอกว่าต้องการผู้ดูแลหญิงสองคนคอยปรนนิบัติ ข้าก็จัดหาให้แล้ว เจ้าบอกว่าอยากกินเนื้อกวาง ข้าก็จัดหาให้แล้ว เจ้าต้องการสิ่งใดข้าก็สนองให้หมด แล้วเจ้ายังจะเอาอะไรอีก!” จากนั้นพี่ใหญ่ฉูเฟยฟั่นก็เอียงคอเอ่ยว่า “วันนั้นข้าคนเดียวสู้กับคนนับร้อย สังหารฝั่งตรงข้ามจน...”

“พอแล้ว! เจ้าพูดถูก! มิมีเรื่องอะไรแล้ว” อู่ติ้งจงรีบตัดบทพลางเดินหนีไปอย่างผู้แพ้