บทที่ 1131 การเริงระบำครั้งสุดท้าย

“ข้ามิยอมรับชะตากรรมหรอก! มิมิมีวัน!”

“ขุนเขานี้ทั้งสูงทั้งใหญ่! หิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา! เจ้าจะหาข้าพบได้อย่างไร!”

กูมันเยฟแผดร้องคำรามพลางกัดฟันวิ่งกลับไปยังเขตค่ายทหาร นักรบสองหมื่นนายต่างพากันล้อมเขาไว้ ในแววตามิหลงเหลือความเคารพยำเกรงอีกต่อไป มีเพียงเจตนาสังหารที่แรงกล้า

“พวกเจ้าจะทำอะไร!” กูมันเยฟตะโกนลั่น “จะก่อขบถรึ! มาสิ! ฆ่าข้าเลย! ฆ่าข้าแล้วพวกเจ้าจะรอดชีวิตงั้นรึ?”

“พวกเราล้วนเป็นราษฎรแห่งจักรวรรดิ! ล้วนมีความจงรักภักดี! ยามนี้พวกเราอยู่ในต่างแดน ยิ่งควรจะสามัคคีกันไว้”