บทที่ 1162 คำประกาศแห่งการหลอมรวม

ดอกไม้ไฟเบ่งบานตระการตา ที่ระยะไกลฉวี่หลิงกำลังโบกมือเรียก ท่าทางประดุจดั่งแผนการร้ายลุล่วงไปได้ด้วยดี นางกำหมัดน้อยๆ แน่น คล้ายกับรู้สึกว่าตนเองได้ช่วยระบายความอัดอั้นตันใจแทนเสิ่นหลางแล้ว

ไฉ่นีควงแขนนางไว้ ทว่ากลับกำลังหลั่งน้ำตา

มีเพียงนางที่เข้าใจอาจารย์ของตนเองดีที่สุด ล่วงรู้ความลำบากใจและความยากลำบากของอาจารย์มากที่สุด ยามนี้ทุกสิ่งทุกอย่างประดุจฤดูใบไม้ผลิที่ดอกไม้ผลิบาน เรื่องราวทั้งมวลล้วนเดินทางมาถึงบทสรุปที่ดีงาม ภายในใจของนางจึงเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจ

ไต้ซือและกวานไฉ่ซีสบตากัน ต่างก็อดมิได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา สงครามในครานี้พวกนางล้วนมิได้เข้าไปมีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้ง ทว่ากลับสามารถสัมผัสได้ถึงความโหดร้ายและความทรมานในนั้นได้

ยามนี้ทุกสิ่งล้วนผ่านพ้นไปแล้ว เสียงหัวเราะของราษฎรโดยรอบคือเครื่องพิสูจน์ถึงจุดนี้ ไม่ว่าอย่างไรล้วนเป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การยินดีปรีดา