บทที่ 1191 กาลเวลาแห่งความขมขื่นคือวิถีแห่งโลกมนุษย์

หญ้าสีเขียวขจีทอดยาวจรดผืนน้ำทะเลสาบสีคราม

สายลมพัดผ่าน ยอดหญ้าสั่นไหว ผิวน้ำกระเพื่อมไหว ภูเขาหิมะในระยะไกลยังคงตั้งตระหง่านนิ่งเฉย ท่าทีอันโอ่อ่า ตระการตา ศักดิ์สิทธิ์จนไม่อาจละสายตาได้

ท้องฟ้าเปรียบดั่งกระจกที่ผ่านการขัดเกลา เช่นเดียวกับผืนน้ำแห่งนี้ ที่ปราศจากมลทินใดๆ

ในระยะไกลมีฝูงวัวฝูงแกะ หญิงสาวรุ่นเยาว์ขี่อยู่บนหลังจามรี พลางขับร้องบทเพลงที่ไม่มีใครรู้จัก

ท่วงทำนองเรียบง่ายทว่ากังวาน เสียงนั้นดังก้องไปทั่วหุบเขาหิมะ เนิ่นนานไม่จางหาย