บทที่ 1200 การต่อสู้ไร้สุ้มเสียง

ผีเลิ่งจื่อปักดาบในมือลงบนพื้นทรายอย่างแรง เขามองไปรอบด้านด้วยใบหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด

เขาแสยะริมฝีปากที่แห้งผาก กำหมัดแน่นแล้วกล่าวว่า "กองไฟยังไม่ดับสนิท แม้แต่เต็นท์ ห่อสัมภาระ และเสบียงแห้งก็ยังไม่ทันได้นำไป พวกมันเพิ่งหนีไปได้ไม่นาน"

ชายหนุ่มผมหยิกไว้เคราครึ้มเดินเข้ามา เอ่ยเสียงขรึมว่า "ต้องการให้ส่งทหารม้าตามไปหรือไม่?"

"ตามไปทำบ้าอะไร!"

ผีเลิ่งจื่อแค่นเสียงหนักๆ กล่าวว่า "เจ้าคิดว่าเสิ่นหลางเป็นใครกัน? ในเมื่อเขาสามารถหาช่องโหว่หลบหนีออกจากการล้อมจับของผู้คนมากมายปานนี้ได้ ก็อย่าคิดเลยว่าจะตามเขาทัน"