บทที่ 1204 วิกฤตการณ์ในชั่วพริบตา

เสิ่นหลางมิได้รีบร้อนทำสิ่งใด ผ่านไปสามวันนับแต่เข้าสู่เมืองอีหนิง พวกเขาเริ่มสืบหาที่อยู่ของสายลับจากสำนักวังหลวง ทว่าการสืบหานี้เป็นแบบตั้งรับ ทำได้เพียงปล่อยข่าวออกไปและเฝ้ารอให้สายลับติดต่อกลับมา

ทว่าสายลับเหล่านี้มีตัวตนจริงในพื้นที่ มีสภาพแวดล้อมในการปลอมตัว และยังต้องประเมินว่าข่าวที่ได้รับมาเป็นจริงหรือเท็จ หรือมีความปลอดภัยหรือไม่ จึงมิได้ติดต่อกลับมาในทันที

สุดท้ายเสิ่นหลางและคนอื่นๆ จึงทำได้เพียงเฝ้ารออย่างใจเย็น

"จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า สายลับเหล่านั้นไม่เหลืออยู่แล้ว และถูกล้อมอยู่ที่วัดจินติ่งทั้งหมดแล้ว?"

จางเฟยขมวดคิ้วตั้งคำถาม