บทที่ 122 สาดโคลน

ณ จวนอันหนานโหว สมุดภาพเล่มหนึ่งถูกปาลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

เส้นเลือดบนหน้าผากของหานท่อปูดโปน ตวาดเสียงกร้าว “ซงซานจื่อไอ้นักพรตจมูกวัว สมควรตายหมื่นครั้ง! มันกล้าสาดโคลนใส่ความข้า กล่าวหาว่าข้าจะรวมภาษีเข้ากับที่ดิน กล่าวหาว่าข้าจะยกเลิกการสอบขุนนาง ล้วนแต่เป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ!”

“ทหาร! เขียนจดหมายถึงเฉิงผิงเดี๋ยวนี้ สั่งให้ส่งทหารแปดร้อยนายบุกขึ้นเขาหลงหู่ ทุบทำลายอารามเต๋าให้สิ้นซาก ฆ่าพวกนักพรตสวะนั่นให้หมด!”

สิ้นคำสั่ง ใบหน้าของผู้คนเบื้องล่างต่างเปลี่ยนสี

ชายชราผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านโหว ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด! แผนการของซงซานจื่อช่างอำมหิตนัก ลำพังนักพรตโง่เขลาเยี่ยงนั้นไฉนเลยจะมีสติปัญญาเช่นนี้ได้ ย่อมต้องมีคนบงการอยู่เบื้องหลังแน่นอน”