บทที่ 125 โต้ธรรม

กว่าจะกลับถึงจวนอันหนานโหว ก็เป็นเวลามืดค่ำแล้ว

ทว่าตู้ฉียังคงจิตใจว้าวุ่น ในหัวหวนนึกถึงตัวอักษรที่ตวัดพริ้วไหวดุจมังกรทะยานสี่ประโยคนั้นดั่งเสียงสวดมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ก้องกังวานซ้ำไปซ้ำมาในใจไม่หยุดหย่อน

จนกระทั่งเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ เกือบจะสะดุดหน้าคะมำเสียหลัก

อันหนานโหวสีหน้าไม่สู้ดีนัก ขมวดคิ้วถาม "กลับมาคนเดียวรึ? แล้วเสิ่นเฉียวซานล่ะ? ขงหลี่ล่ะ?"

ตู้ฉีประสานมือคารวะ "เรียนท่านโหว วันนี้ข้าน้อยไปเยือนจวนสกุลเสิ่น ได้พบท่านเสิ่นและสนทนาเรื่องวิถีการปกครองและความเป็นอยู่ของราษฎร จนในที่สุดท่านก็ยอมใจอ่อน"