ตอนที่ 1290 ความเปลี่ยนแปลงของหน่วยรักษาวังหลวง

เสี่ยวอิ่งกะพริบตาดวงโต เอียงศีรษะเล็กๆ พลางขมวดคิ้วมุ่น นางมองดูคนทั้งสองแล้วค่อยๆ ยกมือปิดปากตนเอง นางกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “พวกท่านทะเลาะกันหรือ! พี่ชาย ทำไมคอของท่านถึงมีแต่รอยกัดเต็มไปหมดเลย!”

โจวหยวนดึงปกเสื้อขึ้นมาปิดแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่มีอะไรหรอก อย่าพูดไปเรื่อยเปื่อย” เสี่ยวอิ่งกล่าวต่อว่า “ท่านผู้บัญชาการ... ท่าน... ทำไมที่คอของท่านถึงมีรอยแดงเป็นปื้นแบบนั้น? แถม... บนหน้าท่านยังมีรอยตบจางๆ อีก...” จวงเสวียนซู่กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “หากเจ้ายังแกล้งโง่ถามต่อไป ข้าจะเอาไม้เรียวออกมาแล้วนะ เชื่อว่าเจ้าคงยังคิดถึงรสชาติของการถูกตีที่ก้นอยู่ใช่ไหม” เสี่ยวอิ่งแลบลิ้นทันที ยิ้มร่าว่า “อย่าดุข้าเลยน่า เสี่ยวอิ่งแค่สงสัยเฉยๆ ค่ะ”

โจวหยวนกดศีรษะนางไว้แล้วหมุนไหล่ให้นางหมุนตัวไปรอบๆ คราวนี้เสี่ยวอิ่งทนไม่ไหวจริงๆ รีบกล่าวว่า “ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว หยุดที ข้าจะเวียนหัวแล้ว ข้าวิ่งตามไม่ทันแล้ว” นางกระทืบเท้าพยายามหมุนตัวตามจังหวะจนหางม้าแทบจะบินอยู่แล้ว

โจวหยวนหัวเราะ “ยังซนอยู่ไหม?”

“ไม่กล้าแล้วค่ะ พี่ชายปล่อยข้าเถอะ!” นางร้องโวยวายด้วยความร้อนรน