ตอนที่ 1320 ศิลาจารึก

ที่ท่าเรือหนิงโปอันพลุกพล่าน เรือใหญ่สี่ลำของพรรคเกอเหล่าจอดเทียบท่าเรียบร้อยแล้ว นี่คือเรือที่โกวหยุ่นให้การสนับสนุน ครั้งนี้ขายเพียงใบชาและผ้าพับเท่านั้น คนของพรรคเกอเหล่าหกเจ็ดสิบคนคอยคุมงาน พร้อมด้วยคนงานอีกกว่าสองร้อยคนที่ช่วยกันขนย้าย วุ่นวายกันอยู่ค่อนวัน ในที่สุดก็ขนย้ายสินค้าทั้งหมดขึ้นเรือได้สำเร็จ หวงจั้วอวี่พาลูกเรือกลุ่มหนึ่งกราบไหว้เจ้าแม่มาจู่ มีการตีฆ้องตีกลองและจุดประทัด จนกระทั่งเสร็จสิ้นพิธีกรรมต่างๆ ในที่สุดเรือทั้งสี่ลำก็ออกเดินทาง

กวนลู่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน โบกมือให้กับผู้คนบนเรือ ในใจรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง แต่จางเฟยที่อยู่บนดาดฟ้าเรือกลับดูผ่อนคลาย เขาส่งเสียงหัวเราะดังลั่นมาให้กวนลู่

"ใต้เท้า ใต้เท้าจางกับพวกไปครั้งนี้... อันตรายมากไหม?" ลูกน้องที่อยู่ข้างกายเอ่ยถามเสียงเบา กวนลู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจกล่าวว่า "อันตรายมาก อาจจะมีคนตายมากมาย หรืออาจจะ... ไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว" ลูกน้องตกตะลึง เสียงสั่นเครือ "แล้วทำไมถึง..." กวนลู่ขัดจังหวะ "นี่คือสิ่งที่เรากำลังทำ การเสียสละคือส่วนแรกของความศรัทธาของพวกเรา" เขาค่อยๆ หันหลังกลับ กล่าวเสียงเย็นชาว่า "ไปกันเถอะ ถึงเวลาทำงานของเราแล้ว ปิดล้อมเมืองหนิงโปอย่างลับๆ เตรียมตัวรวบแห ครั้งนี้ไม่มีใครรอดพ้นความผิดไปได้"

ในเวลาเดียวกันนั้น บนหอสุราที่อยู่ห่างไกลจากท่าเรือ เฉิงซวี่ผู้นำคนที่สองของตระกูลเฉิงและลั่วเหลียนไห่จากตระกูลลั่วยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน มองดูภาพความคึกคักที่ท่าเรือ ต่างก็ขมวดคิ้ว ลั่วเหลียนไห่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "ไม่นึกเลยว่าหลี่อวิ๋นหัวจะกล้าบากหน้าไปรินน้ำชาขอขมาที่พรรคเกอเหล่า เป็นถึงบุตรชายโทนของผู้ว่าการแท้ๆ กลับไม่มีความหยิ่งทะนงแม้แต่น้อย" เฉิงซวี่กล่าว "แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาดีนี่ ใบชาหลายหมื่นชั่งถูกส่งออกไปแล้ว สิ่งนี้มีค่ากว่าหน้าตาตั้งเยอะ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้เป็นขุนนาง จะเอาชื่อเสียงไปทำไม" ลั่วเหลียนไห่กล่าว "ข้าว่ามันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น ไอ้หมอนี่พวกเราก็ไม่ใช่ไม่เคยคลุกคลีด้วย ทั้งเย่อหยิ่งและจองหอง จะยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ ได้อย่างไร”

“ต้องมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ข้ารู้สึกว่าเมืองหนิงโปกำลังจะเกิดเรื่อง ต้องเตรียมตัวให้พร้อม"