ตอนที่ 1327 พายุฝนมืดฟ้ามัวดิน ไก่ขันเตือนสติมิขาดสาย

“ท่านอ๋อง ฟ้ามืดแล้ว” เค่อลั่วตี๋ย่าเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงของนางออดอ้อนและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของสตรีที่เติบโตเต็มวัย

โจวหยวนมองไปสุดขอบฟ้าทิศตะวันตก แสงสีแดงระเรื่อของยามเย็นจางหายไปจนหมดสิ้น ท้องฟ้าดูเหมือนจะมืดมิดลง สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน เกลียวคลื่นม้วนตัวปั่นป่วน ราวกับมีสัตว์ประหลาดยักษ์กำลังพุ่งทะยานมาจากความมืดมิดอันไกลโพ้น สายลมนี้คือลมหายใจของมัน คือร่างกายอันใหญ่โตของมันที่กำลังบดขยี้มวลอากาศ กงล้อขนาดยักษ์แห่งยุคสมัยที่กำลังบดขยี้เข้ามา ในวินาทีนี้กลับทำให้โจวหยวนสัมผัสได้ถึงรูปร่างของมันอย่างชัดเจน

เขาเอ่ยช้าๆ “เจ้าควรจะพูดถึงสถานการณ์ทางทะเลสักหน่อย ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เจ้าคงจะเข้าใจสถานการณ์ของประเทศต่างๆ ทั่วโลกได้ชัดเจนขึ้นแล้วกระมัง”

ร่างของเค่อลั่วตี๋ย่าสั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ ชั่วขณะนั้นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง เมื่ออิ่มหนำสำราญย่อมเกิดตัณหา เมื่อก่อนนางตกอยู่ในอันตรายและความสับสน ไม่มีอารมณ์ปรารถนาใดๆ แต่บัดนี้นางอยู่ในจุดที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิต อารมณ์ความรู้สึกจึงกระตุ้นตัณหาขึ้นมาโดยธรรมชาติ จนทำให้นางแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อครู่นี้ และเสียกิริยาไปบ้าง

“อืม ชัดเจนทีเดียว” เค่อลั่วตี๋ย่าเอ่ยเสียงเบา “ประเทศต่างๆ ในดินแดนตะวันตกทำสงครามรบพุ่งกันไปมา ผลัดกันแพ้ชนะ ไล่ตามกันไม่ลดละ ต่างก็อยากจะหาเงินให้ได้มากขึ้น อยากจะเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”