ตอนที่ 136
บทที่ 136 วรยุทธ์ทมิฬ
minibunny · 7,434 ตัวอักษร
ราตรีสงัด พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นกลางเวหา
ถนนอันว่างเปล่าไร้ผู้คนแห่งเมืองหลินอัน ยามนี้สั่นสะเทือนด้วยพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวของธรรมจักรสุริยันแห่งลัทธิอู๋เซิง คลื่นลมปราณซัดสาดไปรอบทิศ บดขยี้แผ่นหินปูถนนจนแหลกละเอียด
โจวหยวนเห็นภาพเบื้องหน้าถึงกับขนลุกซู่ เขาเคยคิดว่าวรยุทธ์ของตนพอตัว หากถือกระบี่เผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์สักกลุ่มย่อมเอาตัวรอดได้
แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่เห็นตอนนี้ วรยุทธ์ของเขาช่างเหมือนเด็กเล่นขายของไม่มีผิด!
"ไป! พวกเจ้าหนีไปเร็ว! อย่าลังเล!"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น