ตอนที่ 1371 สายลมทะเลพัดผ่านห้าพันปี

ภารกิจการขึ้นเกาะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ตามหลักแล้วจิตใจควรจะผ่อนคลายลงได้บ้าง แต่โจวหยวนกลับไม่รู้สึกถึงความโล่งอกนั้นเลย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่หนักอึ้งกว่าเดิม ประสาททุกส่วนตึงเครียดจนแทบขาดผึง เขายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองดูมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ความรู้สึกนึกคิดพัดพาไปตามระลอกคลื่น

นับตั้งแต่ข้ามภพมาเกือบหกปี ผ่านอุปสรรคขวากหนามมานับไม่ถ้วน ผ่านสงครามใหญ่มาทุกรูปแบบ แต่ไม่เคยมีสมรภูมิใดที่มีขนาดใหญ่โตมหาศาล และมีเบาะแสซับซ้อนสับสนจนไม่อาจคาดการณ์หรือวิเคราะห์ผลลัพธ์ได้ชัดเจนเช่นนี้มาก่อน ทำได้เพียงค่อยๆ เจียระไนแผนการและเตรียมพร้อมให้มากที่สุดเท่านั้น และไม่ว่าจะเตรียมพร้อมอย่างไร ก็ไม่มีทางที่จะได้รับประกันถึงชัยชนะอย่างสัมบูรณ์

เขาถอนหายใจยาว แล้วเดินช้าๆ เข้าไปในห้องพักภายในเรือ ตรงไปยังห้องของฟิลิปส์ ชายชราผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานนัก เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง ขมวดคิ้วราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องบางอย่าง

โจวหยวนกล่าวว่า “มหาสงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ท่านคิดว่าเหอหลานจะมีบทบาทอย่างไรหรือขอรับ?” ฟิลิปส์หันกลับมามองเขาแล้วกล่าวว่า “ดูท่าจุดประสงค์ของเจ้าจะสำเร็จแล้วสินะ เจ้าทำให้กองเรือพันธมิตรวุ่นวายกันไปหมดแล้ว” โจวหยวนกล่าว “แผนการส่งผลต่อสงครามได้ แต่ไม่สามารถตัดสินแพ้ชนะได้เด็ดขาดหรอกขอรับ” ฟิลิปส์กล่าวว่า “ข้าดูออกว่าเจ้ากำลังประหม่า ร่างกายของเจ้าเกร็งไปหมด เจ้ากำลังหวาดกลัว” โจวหยวนกล่าวว่า “เพราะข้ารู้ดีว่าหากพ่ายแพ้ เศรษฐกิจภายในของเราจะล่มสลายโดยสิ้นเชิง พวกขุนนางและชนชั้นสูงจะอาศัยโอกาสนี้สร้างความปั่นป่วน ต้าจิ้นจะหวนกลับไปสู่สงครามกลางเมืองอีกครั้ง”

“ความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะสูญเปล่า ข้าจะต้องเสียเวลาอย่างน้อยห้าปีในการปราบกบฏ และต้องเสียเวลาอีกไม่ต่ำกว่าสิบปีในการฟื้นฟูเศรษฐกิจ”