ตอนที่ 1377 เมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวง

สายลมทะเลพัดผ่าน แสงแดดสาดส่องลงมา ไซมอน โรเดอริก แกว่งแก้วไวน์แดงในมือ มองดูของเหลวสีแดงเข้มที่ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดด พลางทอดถอนใจว่า “ฝรั่งเศสมีไร่องุ่นทำไวน์ที่ดีที่สุดในโลก ก่อนหน้านี้ข้าเคยไม่เชื่อ แต่พอได้ลิ้มรสความอร่อยเช่นนี้เข้าแล้ว จะไม่ให้เชื่อก็คงไม่ได้เสียแล้ว”

เบื้องหลังของเขาคือโต๊ะอาหารที่ประณีตและเก้าอี้สองตัว ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีหัวล้านเล็กน้อยและลงพุงกำลังนั่งอยู่ เขากำลังหั่นเนื้อวัวในจานอย่างระมัดระวัง เขาราวกับกำลังแกะสลักงานศิลปะชิ้นเอก จนกระทั่งเนื้อวัวถูกหั่นจนแยกออกจากกันหมด เขาถึงได้ลิ้มรสอย่างมีความสุข ไซมอนยิ้มกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพคาร์เนกี อาร์ลิน ท่านช่างเป็นสุภาพบุรุษที่สง่างามจริงๆ ข้าเพิ่งเคยเห็นแม่ทัพที่กินสเต็กด้วยความจดจ่อถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก”

ชายผู้นี้ไม่สนใจคำพูดของเขา ทำเพียงกินไปช้าๆ หลับตาลงเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติที่สัมผัสลิ้น จนกระทั่งกินสเต็กหมดทั้งชิ้น เขาจึงหยิบผ้าไหมที่หน้าอกขึ้นมาเช็ดปาก สุดท้ายเขาจิบไวน์แดงหนึ่งคำ เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา จนถึงตอนนี้ เขาจึงกล่าวอย่างเชื่องช้าว่า “รสชาติของชีวิตสะท้อนอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ชนชาติใดจะมีวัฒนธรรมที่ร่ำรวยหรือไม่ ก็สะท้อนออกมาจากพฤติกรรมการกินนี่แหละ”

“คนอิงจีลี่พวกนั้นหยาบช้าเกินไป พวกเขาไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ ส่วนพวกเจ้าคนโปรตุเกสก็ยากจนเกินไป จึงไม่มีอารมณ์ทำเช่นนี้หรอก”

ไซมอนกล่าวว่า “อิงจีลี่ก็มีวัฒนธรรมที่ร่ำรวยนะขอรับ ประวัติศาสตร์ของพวกเขาก็ยาวนานมาก” คาร์เนกีส่งเสียงฮึดฮัดอย่างดูแคลน “วัฒนธรรมงั้นหรือ? วัฒนธรรมของพวกเขามันป่าเถื่อนนัก แม้จะพยายามเรียนรู้ความสง่างามจากคนฝรั่งเศสอย่างพวกเรา แต่เห็นได้ชัดว่าเรียนรู้ได้แค่เพียงเปลือกเท่านั้น” ไซมอนถอนหายใจ “อาจเป็นเพราะเหตุนี้กระมัง ฝรั่งเศสถึงได้พ่ายแพ้ในสงครามร้อยปี”