ตอนที่ 1388 มหาอำนาจผู้ยืนหยัด

ยามเย็น ตะวันตกดินดุจดั่งสีเลือด บนผืนน้ำที่คลื่นลมโหมกระหน่ำ แสงสีแดงเข้มที่คาวคละไปด้วยกลิ่นคาวเลือดสะท้อนเงาบนผิวน้ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงยามเย็น หรือเพราะสีของโลหิตที่อาบย้อมกันแน่ กลุ่มควันไฟลอยฟุ้ง สายลมหนาวพัดโชย ผมเผ้าของฟิลิปส์ยุ่งเหยิง รอยย่นที่หางตาเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเส้น แต่ละเส้นล้วนบ่งบอกถึงความทรหดของกาลเวลา

กระสุนปืนใหญ่ถาโถมใส่ตัวเรือจนสั่นสะเทือน โรเจอร์อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะสบถออกมา “โจวหยวนมันเป็นไอ้ชาติชั่ว! ทำไมมันถึงระดมยิงพวกเรา!”

“นี่มันเวลาไหนแล้ว มันยังจะเลือกจับมือกับอิงจีลี่อยู่อีกหรือ!”

“ถล่มพวกเราจนไม่เหลือซาก แล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร!”

เขากันมามองผู้บังคับบัญชาของตนแล้วอดไม่ได้ที่จะตะโกน “ทำอย่างไรดีขอรับ! ท่านผู้บัญชาการฟิลิปส์! พวกเราต้องโต้ตอบหรือไม่!” ฟิลิปส์สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล เขามองโรเจอร์แล้วถอนหายใจขมขื่น “โรเจอร์ หากแม้แต่เหตุผลตื้นๆ แค่นี้เจ้ายังมองไม่ออก วันหน้าข้าจะกล้าฝากกองเรือเหอหลานไว้กับเจ้าได้อย่างไร?”