ตอนที่ 1397 ความเป็นคนและความเป็นชาติ

ยามบ่ายแสงแดดส่องสว่างไสว คฤหาสน์เสนาบดีเต็มไปด้วยผู้คนที่ขวักไขว่ มีเพียงเรือนพักข้าราชการที่อยู่ด้านหลังสุดเท่านั้นที่ค่อนข้างเงียบสงบ ยามเดินอยู่ในสวน จ้าวเฉิงและโจวหยวน สองพ่อตาลูกเขยก็ได้เริ่มต้นสนทนาเกี่ยวกับชะตากรรมของชาติ

จ้าวเฉิงกล่าวช้าๆ “หลายปีมานี้ พวกเราล้วนถูกบีบให้ต้องก้าวเดินไปข้างหน้า”

“ภัยธรรมชาติ ปัญหาการบริหารราชการ ความวุ่นวายภายใน ศัตรูภายนอก ทุกเรื่องราวล้วนทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของชาติ เป็นจุดที่เปราะบางที่สุดทั้งสิ้น”

“ในสถานการณ์เช่นนี้ มีเพียงการสู้ตายเท่านั้นถึงจะมีโอกาสฟื้นตัว” เขาเดินไปที่ศาลา นั่งลงแล้วยิ้ม “ดังนั้นที่เจ้าเลือกสู้ตายก่อนหน้านี้ถือว่าถูกต้องที่สุดแล้ว และความเป็นจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้ว”

โจวหยวนกล่าวว่า “ท่านพ่อตาคิดว่า มีบางศึกที่ไม่จำเป็นต้องรบหรือขอรับ?” จ้าวเฉิงโบกมือ “ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าไม่ใช่คนหัวโบราณที่ดื้อรั้นเสียหน่อย ข้าคือฝ่ายปฏิรูป ข้ามีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนต่อศึกไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา”