ตอนที่ 1404 ศักดิ์ศรีที่ยืนหยัดมานับพันปี

บางทีอาจเป็นเพราะคิดตกแล้ว จิตใจจึงเบิกบาน หรือบางทีอาจเป็นเพราะอยากระบายความอัดอั้นในใจ โจวหยวนในยามค่ำคืนจึงมีอารมณ์สุนทรีย์อย่างยิ่ง

นั่นนำมาซึ่งผลลัพธ์คือ หนิงเย่วที่อ่อนล้าจนลุกไม่ขึ้นในยามเช้า นางนอนหนุนอกโจวหยวนอย่างหวานชื่น พลางรั้งตัวเขาไว้ไม่ยอมให้ลุกจากเตียง

“ขอนอนต่ออีกเดี๋ยวเถอะนะ...” ใบหน้าของหนิงเย่วแดงระเรื่อ นางกอดแขนเขาไว้พลางเอ่ยเสียงหวาน “เจ้าลุกไปแล้ว แต่ข้ายังไม่อยากลุก พวกนางต้องล้อข้าแน่ๆ” โจวหยวนยิ้ม “ที่ไหนกันล่ะ หนิงเย่วที่รักของข้า ไปออกศึกมาจนเหนื่อย นอนต่ออีกหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดาน่า”

หนิงเย่วไม่ถนัดเรื่องใช้เหตุผลอันซับซ้อน จึงทำได้เพียงออดอ้อน “อยู่เป็นเพื่อนข้าอีกเดี๋ยวเถอะนะ!” แล้วจะมีเหตุผลอะไรอีกเล่า หนิงเย่วว่าอย่างไร โจวหยวนก็ว่าตามนั้น เขาโอบกอดหนิงเย่วพลางพูดคุยเรื่องที่จะไปเที่ยวที่สุ่ยซี สาวน้อยคนนี้ฟังแล้วมีความสุขมาก ดวงตาเปล่งประกาย นางพูดคุยเรื่องอยากจะให้ไฉ่หนีตัดชุดกระโปรงพลีทที่สวยที่สุดให้ และยังอยากจะเรียนเต้นรำที่สวยงามด้วย

แน่นอนว่าพรสวรรค์ด้านการเต้นของนางนั้นจำกัดเหลือเกิน โจวหยวนจึงไม่อยากทำลายความฝันของนาง แต่ถึงจะมีความสุขอย่างไร พูดคุยไปได้สักพัก สาวน้อยคนนี้ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทางที่เหนื่อยล้าแต่ดูมีความสุขของนาง โจวหยวนอดไม่ได้ที่จะจูบหน้าผากนางเบาๆ พลางกระซิบว่า “พี่ชายจะไม่ยอมให้เจ้าต้องไปเสี่ยงบนเรืออีกแล้ว”