บทที่ 143 หลินอันสงบสุข วีรบุรุษสาบสูญ

"ลูกน้องคารวะท่านแม่ทัพ!"

เสียงตะโกนกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน แฝงไว้ด้วยความคับแค้นใจตลอดสิบกว่าปี ความเสียใจที่มิอาจสานต่อปณิธาน และอารมณ์ความรู้สึกที่มิอาจบรรยายเป็นคำพูด

ในคืนฤดูร้อนอันร้อนระอุ ท่ามกลางแสงจันทร์และเปลวเพลิง เหล่าทหารกล้าต่างพากันคุกเข่าลง น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอาบแก้ม

เซวี่ยฉางเยว่มองดูเหล่าทหารเบื้องหน้า สายตาจับจ้องไปที่เซี่ยเฉิงอี้ กล่าวเสียงขรึม "ข้าแค่แก่ตัวลง แต่ยังไม่ตาย"

"ข้าแค่ปลดเกษียณ แต่ไม่ได้ไร้เพื่อนฝูง!"