บทที่ 146 บุปผาคู่

ร่างหนึ่งพุ่งทะยานมาจากเส้นทางป่าเขา ปลายเท้าแตะยอดไม้อย่างแผ่วเบา ร่อนถลาไปไกลหลายสิบเมตร ราวกับหงส์ป่าโผบิน พุ่งตรงเข้าสู่วัดหลิงอิ่นในพริบตา

เหล่าพระสงฆ์และผู้มาสักการะที่เห็นภาพนี้ต่างอุทานด้วยความตกตะลึง แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ร่างนั้นก็หายวับไปจากสายตา

เมื่อซู่โยวจื่อพุ่งเข้าไปในห้องกุฏิด้วยใจระทึก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้นางต้องตะลึงงัน

โจวหยวนกำลังโซ้ยอาหารเจอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนพระแม่ศักดิ์สิทธิ์ผู้สวมหน้ากากทองคำ กำลังรินน้ำชาให้เขา

ทั้งสองไม่เพียงดูเข้ากันได้ดี แต่ยังแผ่บรรยากาศอบอุ่นราวกับสามีภรรยาที่ครองคู่กันมานาน