บทที่ 150 ปรารถนาเพียงหนึ่งใจ

ทั้งสองต่างพร่ำพรรณนาความในใจ โอบกอดกันเนิ่นนาน

จากนั้นโจวหยวนประคองให้หนิงเยว่ลุกขึ้นนั่ง ถ่ายทอดลมปราณบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างนาง ชำระล้างเส้นชีพจร ช่วยฟื้นฟูพละกำลัง

กระแสความอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่าง ราวกับขับไล่ความหนาวเหน็บทั้งมวลออกไปจนหมดสิ้น เซวี่ยหนิงเยว่ถอนหายใจยาว สีหน้าที่เคยซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาดแดงระเรื่อ

ดวงตาของนางราวกับมีสายน้ำใสหล่อเลี้ยง ทุกอณูเต็มไปด้วยความอ่อนโยน นางเอ่ยเสียงเบา "พอแล้วล่ะเจ้าค่ะพี่โจว ข้าไม่เป็นไรแล้ว"

นางหันกลับมามองเขา "หลายวันมานี้พี่โจวก็ยุ่งมาก สมควรพักผ่อนบ้างนะเจ้าคะ"