บทที่ 159 มุ่งหน้าสู่เสินจิง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ดวงอาทิตย์สีแดงฉานเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า

สภาพอากาศยังคงแจ่มใส อาศัยช่วงเวลาที่อากาศยังเย็นสบาย โจวหยวนเตรียมตัวออกเดินทาง

จ้าวเฉิงตบไหล่โจวหยวน แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ชื่นชม และความอาลัยระคนกัน

"จื่ออี้ เป็นขุนนางต้องแบ่งเบาภาระกษัตริย์ เป็นเจ้าคนนายคนต้องห่วงใยทุกข์สุขราษฎร"

"ราชสำนักสูงส่งเหน็บหนาว การรักษาปณิธานแรกเริ่มท่ามกลางความฟอนเฟะนั้นยากยิ่งนัก 'เริ่มต้นดีมีมาก แต่ลงท้ายดีมีน้อย' หลักการนี้ข้าเชื่อว่าเจ้าเข้าใจ"