บทที่ 162 การครองชีพมิใช่เรื่องง่าย

ทุ่งหญ้าเขียวขจีแผ่กว้างไพศาล มีถนนหลวงตัดผ่านแบ่งแยกผืนดิน สุดสายตาที่มองเห็น ป้อมปราการเมืองอันโอ่อ่าตระการตาเผยโฉมให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่

กำแพงเมืองสูงตระหง่านถึงสิบสองเมตรประดุจปราการธรรมชาติที่มิอาจก้าวข้าม พื้นผิวกำแพงที่ขรุขระเป็นหลุมบ่อบ่งบอกถึงความเก่าแก่และเรื่องราวที่ผ่านมาตามกาลเวลา

ประตูเมืองเปิดกว้าง ชาวบ้านนับไม่ถ้วนเดินขวักไขว่ไปมา มีทั้งคนเข็นรถ แบกห่อผ้า หาบของ บัณฑิตสวมชุดยาว และกุลีสวมเสื้อผ้าป่าน... แม้จะเป็นเพียงยามเช้า แต่เมืองแห่งนี้ก็คึกคักมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

จื่อเยวียนเลิกม่านรถม้าขึ้น มองดูภาพความเจริญรุ่งเรืองตรงหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นตาตื่นใจ

"ใหญ่โตเหลือเกิน คนเยอะจริงๆ เจ้าค่ะ!"