บทที่ 209 สอนข้าบ้างสิ

หลังงานชุมนุมบทกวีจบลง โจวหยวนก็รีบชิ่งหนีทันที เขาไม่อยากอยู่ที่นั่นต่อแม้แต่วินาทีเดียว

แต่ใต้เท้าสยงกลับดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ รบเร้าจะเลี้ยงข้าวโจวหยวนให้ได้ ลากเขาไปที่ภัตตาคารเทียนเซียง แล้วสั่งอาหารเหลาชุดใหญ่มาเต็มโต๊ะ

โจวหยวนสงสัย อดถามไม่ได้ "นี่ใต้เท้าสยง จู่ๆ ทำไมใจป้ำขึ้นมาล่ะ? ในความทรงจำของข้า ท่านขี้เหนียวจะตายนี่นา!"

สยงคว่อไห่ทำหน้าขึงขัง "พูดอะไรอย่างนั้นใต้เท้าโจว ข้ามีน้ำใจกับเพื่อนฝูงไม่ได้รึไง! เอ้า กินไปคุยไป"

โจวหยวนพยักหน้า "ข้ามีเรื่องจะถามท่านพอดี ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับอ๋องจิ่งบ้าง?"