บทที่ 270 กินด้วยกัน นอนด้วยกัน ฝึกด้วยกัน

ยามห้า ในฤดูหนาวอันยะเยือกของแดนเหนือ โลกภายนอกยังมืดมิด หมอกหนาทึบปกคลุมทุกสรรพสิ่ง แสงแรกทางทิศตะวันออกยังริบหรี่ไม่อาจทะลุความมืดมิด

หูเซี่ยวงัวเงียตื่นขึ้น แต่เขาชินกับชีวิตแบบนี้เสียแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบอึดใจก็สวมเสื้อผ้าพับผ้าห่มเสร็จ วิ่งออกจากกระโจมไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเฉียบ ร่างกายตื่นตัวทันที

มองไปรอบๆ เพื่อนทหารตื่นกันหมดแล้ว เสียงแตรสัญญาณดังแว่วมา ก้องกังวานไปทั่วค่าย

นี่คือสัญญาณเร่งให้ทุกคนรีบเร่งฝีเท้า

เหล่าทหารรีบสวมเกราะและไปรวมพลที่ลานฝึก