บทที่ 277 รู้เห็นเป็นใจ

พระจันทร์เสี้ยวโค้งงอ แผ่นดินมืดมิด

โจวหยวนดึงเซวียหนิงเยว่ขึ้นหลังม้า ควบตะบึงไปทางหุยชุนกวนอย่างรวดเร็ว

ลมแรงหวีดหวิว เสียงกีบม้ารัวเร็ว

ใต้แสงคบเพลิงนับไม่ถ้วน ทั้งสองขี่ม้าผ่านถนนใหญ่ ตรอกซอกซอยอันมืดมิด จนมาถึงหน้าหุยชุนกวน

ทหารฝีมือดีสองร้อยนายจากกองทัพห้าเหล่าทัพ ยืนตัวตรง ดาบในมือส่องประกายเย็นเยียบ สงบนิ่งดุจรูปปั้นอยู่หน้าหุยชุนกวน