บทที่ 282 ก็ต้องให้รางวัลกันบ้าง

จักรพรรดินีเจาจิ่งโกรธจัด ตั้งแต่จำความได้ นางไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อน

ไม่ว่าจะที่บ้านหรือในวัง ไม่เคยมีใครกล้าด่านางซึ่งหน้าแบบนี้!

นางหน้าซีด กำหมัดแน่น ตวาดกลับ "นังทาสต่างด้าว พลัดถิ่นไร้ที่ซุกหัวนอน สิ้นไร้ไม้ตอกจนต้องเอาตัวเข้าแลก มาล่อลวงขุนนางเสาหลักของต้าจิ้น คิดจะหลอกโจวหยวนไปช่วยกู้ชาติ น่าสมเพชจริงๆ"

เรื่องสติปัญญา เรื่องความงาม นางไม่ยอมแพ้ใคร

เรื่องด่าทอก็เช่นกัน