บทที่ 287 ไร้ทางชนะ ไร้ทางรอด

หลังอาหารกลางวัน หยางกั๋วจงชอบผ่อนคลายด้วยการฟังงิ้วปักกิ่งสักเรื่อง การเป็นอัครมหาเสนาบดีมาเก้าปี ทั้งยังเป็นผู้นำพรรคเจ้อเจียงอำนาจของเขาถึงจุดสูงสุดแล้ว ไม่มีทางให้ไต่เต้าไปมากกว่านี้

ความทะเยอทะยานเขามีขีดจำกัด แค่อยากรักษาอำนาจและจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ก็พอใจแล้ว

สำหรับการเดิมพันของโจวหยวนครั้งนี้ เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เป็นแค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของเด็กอวดดี

สองพันต่อสองหมื่น อย่าว่าแต่ชนะเลย แค่ทางรอดก็ยังมองไม่เห็น!

"ท่านพ่อ ใต้เท้าชิวหวนขอพบขอรับ"