บทที่ 291 พลังรบอันน่าสะพรึงกลัว

เสียงระฆังอันหนักหน่วงดังก้องไปทั่วฟ้าดิน

ตามมาด้วยเสียงกลองศึกระรัว ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ปลุกเร้าโลหิตในกายให้พลุ่งพล่าน

โจวหยวนเดินอาดๆ ออกจากกระโจมแม่ทัพ เบื้องหน้าคือทหารหาญสองพันนาย ยืนตรงสง่างาม มือกระชับดาบยาว แววตาเด็ดเดี่ยวและคมกริบภายใต้แสงตะวันอันร้อนแรง

นี่คือผลลัพธ์ของการฝึกหนักเกือบหนึ่งเดือน แต่ละคนเปลี่ยนแปลงไปราวพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

โจวหยวนเอ่ยเสียงเข้ม "พวกเจ้าคือใคร? คือคนจน คือผู้ลี้ภัย คือเด็กกำพร้าที่สิ้นไร้ไม้ตอก คือผีอดอยากที่ใครๆ ก็รังเกียจ"