บทที่ 297 ศิษย์พี่ใหญ่ แบบนี้ไม่ดีมั้ง

การซ้อมรบสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางหมดความสนใจต่างทยอยเดินทางกลับ

โจวหยวนสั่งให้หลี่เฮ่อและคนอื่นๆ นำทหารบาดเจ็บของกองทัพห้าเหล่าทัพกลับค่าย ส่วนตัวเขาขี่ม้ากลับเสินจิงพร้อมกับหัวหน้าจวงและหลี่อวี้วาน

ยามต้นฤดูใบไม้ผลิ สรรพชีวิตเริ่มฟื้นตื่น แมลงในป่าเริ่มส่งเสียงร้องระงม

ดวงจันทร์เสี้ยวส่องสว่าง ดวงดาวพราวระยับ ท้องฟ้ายามค่ำคืนกระจ่างใส

ร่างสูงใหญ่เหยียบยอดไม้ลอยละลิ่วลงมาขวางหน้า ตะโกนก้อง "โจวหยวน หยุดก่อน"