บทที่ 315 โอกาสจารึกชื่อในประวัติศาสตร์

"ช่วงนี้โจรชุกชุม ได้ยินว่าทางฝั่งตะวันออกของเมืองมีคนตายไปหลายศพแล้ว องครักษ์เสื้อแพร ไม่ค่อยปล่อยข่าวภายในแบบนี้ออกมาบ่อยนัก เจ้าทางที่ดีอย่าออกไปไหนเลย"

เติ้งป๋อฉือกล่าวเสียงเย็น "ไอ้ลูกไม่รักดี ลูกชายตายคนเดียวเจ้าก็เอาแต่เมามายทั้งวัน เจ้ามีลูกชายคนเดียวหรือไง?"

เติ้งซู่คุกเข่าอยู่กับพื้นไม่กล้าเถียง แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

แม้เติ้งหรงจะไม่ใช่ลูกชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก แต่เขาก็รักใคร่เอ็นดู เฝ้าดูการเติบโตมาตลอด

ถูกคนฆ่าตายเหมือนหมูเหมือนหมา แต่กลับล้างแค้นไม่ได้ เรื่องนี้มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ